Levent Karataş

HİCAP

sol ayağımın felciyle son gençliğim öldü…

babam da bir kış sabahı öldü… kefeninden fırlamış ayaklarının üşüyeceğini düşünüp durdum… 26 Kasım 2023 yağmurundan, Karacaahmet’teki defninden beri…
Safa, Metin, Birol, Mesut, Birkan ve Cümbüşçü Neco öldü… sırasız dedikleri bir ölümle öldü ağır müdavim abiler!
yetinmedi de felek, arkadaş küçük İskender öldü… demokrasisini yitirdi gökkuşağı militanları!
Antep Çepikli oynadığımız liseli Zaza Mehmet öldü… üç yıl sonra haberi geldi ki bir gece telefonunda ağlaştık Süleyman’la pandemide…
nihayet ben öldüm… gerçi nabız hâlâ atıyor diyor kardiyolog doktor Hikmet Ataman… bense hakikaten ölmediğim için hicap duyuyorum…
 4 Temmuz 2025, Acıbadem.

 

Diğer Panzehir şiirlere  buradan ulaşabilirsiniz.

Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.

 

Önceki Yazı
RESSAM VE EĞİTİMCİ HÜLYA DÜZENLİ’YLE SÖYLEŞİ / Banu Erdem Özgür
Back to list
Sonraki Yazı NEVRİYE / Nuran Gezer

İlgili Yazılar

    Bir yanıt yazın

    E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir