KANLI İBREMİ YEŞİL ÖRTÜYE ASTIM / Binnaz Deniz Yıldız

Kanlı ibremi yeşil örtüye astım

Atlasımdan çıkan zebani, boynumda bir dilin grameri

(Bir deniz kazasında Rembrandt cevşenimin ipi)

Sokağın başında ölümü gözleyen çocuk, bir kemanı tutuyordu göğsünde

Ağzında kar tanesi…. Buzdan dişleriyle astı ağaçlara cesedini

İçimden deli bir adam konuşuyor. Sessizlikte çığlığı yalayan zihnimi. Labirentler yürüyor karnımda, şehrini arıyor bir kedi

Haykırıyor deli:

“Bedeninden çıkan eller, karanlıkta parlıyor!”

Yürüyorum kayalıklardan. Ayaklarımda aynalar…

Çatlıyor tabanlarım ve görüyorum kendimi.

Elmastan rasathanem yıldız üçgeni

Şimdi tüm kuşların arınma vakti!

Bir günahın ortasında kuruttum gözlerimi, savurdum çalılara.

Ay ışığında uzayan karanlıkta tanrı heykeli…(Eğilen başım kılıçtan kurt-saydam mahlûk)

Kanatlarını ver bana baykuş, tüylerini ver! Mürekkep ruhumu at kuyuya!

Kanlı ibremi yeşil örtüye astım. Sokağın başında ölümü gözlüyordu çocuk

Gördü ağaçta beni / Bedeninden çıkan eller parladı karanlıkta

Sarsıldı ağaçlar, insandan çalılıklar…

Ve vurdu kendini!

Diğer Panzehir şiirlere  buradan ulaşabilirsiniz.

Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.