İKİ ŞİİR / Ferda Balkaya Çetin

suya dağıttığın hüzün

yatağını taşıran deniz derin kuyu odana

çıkagelir çocuksu yüzün upuzak bahçelere

eğilsen rüzgar bırakacak akşamın incisini

yaşanan ve değişmeyen her şeye

ağzında sabırsızlık dağınıklık geçemediğin sırat

yüzünde ılık bir mekan kaygan zemin

zaman geriye saymakla bitiremediğimiz

sözlerin kararlı bir nehirden akmaya

şimdi gereksiz bir sözde dargın

suskun ağız iç içe geçen orman

dünyanın merkezinde şiir yazar gibi

yüzün tamamlanmamış bir ömrü betimliyor

ellerin yağmuru kolluyor saçak altında

gündelik şaşkınlıklar tüm bildiklerimiz

güneşin mor ışıkları mı kaldı sanki

bizi nar ağacına sevdirecek

çünkü en baştan

benim acı eşiğim zeytinin kurşunisi kalbimin yakınında bir yer

kalbimi toprağa gömdüm bazı günler kederi seçtiğim sözcüklere

ait olmak ağaç gibi toprağa toz toprak içinde oynarken çocuklar

sokakta kedisi olan anne daha çok güler baba eğlenir güneşle

–bu derinlikler bu çimenler ve bu sular yüzüydü-* kentin

 –bizim görmediğimiz*-

denge doğanın tanrı eli insan büyük tehlike öteye beriye herkese

adsız doğan çocuğum belki kırık dökük evde kimsenin aşinası değilsem

alnımı göğe yasladım ve durdum lâl olmak üzerime iliştirilmiş kaderse

ah dedim önce yazgım değişsin rolüm akıl ile merhamet arasında bir yer

gidip geliyorum gelip gidiyorum dua, cinnet ve söylenmeler…

*Rainer Maria Rilke

daha fazla Panzehir Şiire buradan ulaşabilirsiniz.

Dergimizin diğer yazılarına  buradan ulaşabilirsiniz.

Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.