DUMAN CADDESİNDE BİR TÜYÜ BİTMEMİŞ YETİM HİKÂYESİ / Serap Gökalp

Gözünü açtın mı boğazından karnına insanlar, arabalar dolar or’da. Kaparsın gözünü, ağzını da kapa…

Böyle diyordum kendime sanki. Dememişimdir, çok küçükmüşüm. Beni ilk orada görmüşler; Duman Caddesinde tam. Bir dilenci kadının kolunun altında uyurmuşum, uyanırmışım. Ner’den biliyorsun dersen, O anlattı da ondan. Belindeki poşetten bir parça kuru ekmek çıkarıp ağzıma tıkarmış. Renkler akar, sesler akarken poşet pis kokar ekmek poşet kokarken- burası başka türlü kokuyor bak- ben bütün bunların içinde çalkalanırmışım. -Burada nasıl çalkalanıyorsam öyle.- Konuşamazmışım.

-Ve burada ağaç falan yok.- Kaparmışım gözlerimi her şeyi durdurmak susturmak için sanki.- Burada kıpırdayan bir şey yok.-Lokantanın kokuları susmazmış ve beni kolunun altında tutan kadın biz açız, dermiş, avucunu açarmış da insanların bacaklarına doğru, duran duyan olmazmış. Bazı sıkılırmışım öf! O zaman kafama bir yumruk! Uyurmuşum. Kadının terinden ıslanırmışım, yazmış da ondan. ‘Kışın peki terler miydim?’ ‘Ay ne bileyim, kışın terlenmez. Yaz sıcağında bütün gün taşırdım da zor gelirdi. Bir gün bir yaşlı kadın tepemize dikildi öyle durup dururken, demez mi, kim bilir ne içirip ne koklatıyorlar bunlara, bizimkiler kat’iyyen böyle durmaz, diye bağır bağır…’ ‘Anam olmadığını bildi yani. Ben kaç yaşımdaydım o zaman?’ ‘Ne yaşı be, altı yedi aylık anca… Bir çıkına bağlardım seni, şöyle kalçama doğru ittirip… Bacakların umuru olmazdı. Kalkardım ayağa sen belimde. O Duman caddesinin dili olsa da… Hasılat düşerse diye korkarsın dayak var işin ucunda, sen bilmezsin.’ ‘Anam değilsen madem neden bütün gün taşırdın beni?’ ‘İş icabı.’ ‘İş icabı ne demek?’ ‘Bazı ayaklarım uyuşur, bazı belim ağrırdı, kışın donardım…’ ‘Anam ner’de o zaman benim?’ ‘Ne bileyim ben senin ananı? Biri ona bir fenalık yapmış. Evden kaçmış. Kaçınca bir adama rastlamış.

– Baktım bir çay bahçesinde, arpacı kumrusu gibi… Çayı da bir parmak kalmış. Belli ikincisine yok parası, tek başına ööööyle… Sokuldum yanına. Söyledim iki taze çay. Ağzını arayınca, dedi, yaşatmazlar beni bulunca. Sanki benim suçum da, deyince anlaşıldı durum. Aldım götürdüm- dedim, bundan böyle burası evin. Bak hoca nikâhımız da var-eve. O zaman itiraz etmedi.

Etmemiş.  Karnı şişmeye başlayınca, hani çay bahçesindeki adam vardı ya, diyor ki, hah doğrulttuk nevaleyi dört beş aylık olunca bu piç, tamamdır, diye düşünürken o salak da hayır dua edermiş, hele bir çocuk doğsun temizliğe giderim, sana yük olmam, diye…’ ‘ Piç ne oluyor?’ ‘Babası olmayınca piç olur o çocuk.’ ‘E, o adam kim? Hani hoca nikâhı dedin?’ ‘O adam senin hiçbir şeyin. Seni koymuş bir poşete, eşyanı bir poşete. Koşmuş Karadöl Davut’a.’ ‘Patrona bizim.’ ‘He ona.’ ‘Anam ne demiş peki?’ ‘Ne diyecek?’ ‘Bir oh çekmiştir.’ ‘Ağlamamış mıdır? Niye oh çeksin, ağlamıştır.’ ‘Belki ağlamıştır. Ne bileyim. O adam Karadöl Davut’a, bir de karı var ama onu sana getirmem, başka yere düşündüm, çok para eder, dedi.’ ‘Ner’den biliyorsun?’ ‘Ordaydım salak. Karadöl Davut bana, al bunu (seni koydu kucağıma)artık daha çok hasılat bekliyorum, yoksa karışmam, diye bağırdı. Geri zekâlı hep bağırtı çıkarır zaten. Anan da göğüsleri süt doluyken… O yolun yolucusu oldu besbelli.’  ‘Sen ne biliyorsun sütleri?’ ‘Bilirim ben, kadınlar bilir.’ ‘Ben bulacağım anamı. Büyüyeyim de…’ ‘Heee, o da bekliyor zati. Bekler.’ ‘Bal gibi bekler!’ ‘Bekler elbet(!)’ ‘Senin çocuğun yok ya sen ne bilirsin!’ ‘Seni aptal, seni geri zekâlı piç!’ ‘Ah! Ne vuruyo’sun be! Hani ner’de çocuğun?’ ‘Bak bi’tane daha indir’cem ha!’ ‘E, ben de mi dilenciyim? O da mı dilenci?’ ‘Sen dilencisin elbet, ananı bilmem. Öyle olsa duyardık. Kötü olmuştur O.’ ‘Kötü ne? Çürümüş mü?’ ‘Ay sen ne çok konuştun be! Neyse ne! Sen yaşadığına şükret. Gelen çocukların çoğu ölüp gider de o gün iş bitene kadar kucakta tutulur. Kimseye belli etmezsin, işe devam edersin. Yoksa cezası…’ ‘Ben ölmedim! Ölmeyeceğim ben!’ ‘Dua et bana. Bana dua et. Akıllı ol. Benden ayrılma. Yapış eteğime, kes sesini. Artık anan da baban da benim anladın mı koca kafa?’

Tamam da…

Her şeyi gördüm ben. Fren kokusunu duydum. Göz kırptı ışıklar. –Burada neden hiç ışık yok?-İki ses oldu; pat, pat. Kesikli iki ses. ‘Ayy!’ diye bir kadının elinden düştü poşet. Yapıştı yere. ‘Mustaa, Mustaaa gitti kadın gitti çocuk! Vay başıma!’ Poşet yerde kaldı öyle. Ayrılmadık yok. Çok döverdi ama yok ki başka anam… Bana çöpten hamburger bile-bak bunu almış herif ama acelesi varmış besbelli, paketiynen atmış. Bi şeyciği yok, ter temiz. Ha’di yi- bulmuştu. Ayrılmadım eteğinden araba duruncaya kadar hiç.

Sonraydı, ben hastanedeyken- ‘Çocuk Esirgeme’den geliyoruz. Bir erkek çocuğu varmış. Bu mu? Yaşı kaç bunun? Kimliği yok he? Adı neymiş? Konuşmuyor. Konuşamıyor. Kazadan ötürü mü, eserekli mi? Ona göre kayıt… Bilmiyorsun-gelenler yeni giysiler getirdiler. Elimi tuttu biri. Kadındı. Anammış gibi.-‘Yanında kadın varmış bunun. Ölmüş hani. Değil miymiş annesi? Tamam. İmzala sen şurayı. Sen de yürü bakayım şu resimli arabaya.’ Bindik.

Müdür baba çağırıyor diye bakıcı anne- ‘Sorduklarına cevap ver, adını söyle. Gözünü devirip susma, anladın de mi?’ – elimden tuttu koridor boyu, sanki anam. Kolonyalı ter kokumuz yılan izi gibi peşimizden geldi. Kapıyı tık tıkladı, itti beni içeri. Çıplak oldum sanki kapı arkamdan kapanınca… Müdür babanın dişleri çok büyüktür. Eliyle gel gel yaparken, ‘Efendim çocuk bu.  Çok uysaldır, gördüğünüz gibi, kendi kendine oynar, üzmez hiç sizi, yemekle de arası iyidir, ne olsa yer, üç ay önce geldi bize’, dedi bir solukta. Yürüdüm, köpek balığına benziyordu masa. Müdür babanın dişleri, ‘okula başlayacak bu sonbahar, bak bu hanım senin annen bu bey de baban anladın mı oğlum, dediler.

Küçük kırmızı itfaiye kamyonum vardı benim or’da.  Yeni babam almıştı. Konuşurduk onunla, ‘Büyüklerin olduğu yer dayaksız olmaz şapşal.’  ‘Ben kötü çocuk muyum kamyon?’ ‘Değilsin, arsızlık etmesen, küfürlü konuşmasan ve pis olmasan… Götür Bunu Selami, ne dese tersini yapıyorsun. Duydun mu, Götür Bunu Selami ne diyor senin için? Ner’den belâdan edindik bunu, vallahi hiç kıymet bildiği de yok! Bir türlü yola gelmiyor, götür bunu Selami!’ Çok gülerdik kamyonla ikimiz. Oysa ben Götür Bunu Selami bana dokunsun, sarılsın istiyordum, eli değsin işte. İsterse şamar olsun… Hayatımda en çok itfaiye kamyonumu sevdim ben ona dokundum.

Nasıl oldu?

İtfaiye kamyonumu atamadım ki cebime! Biliyorum çok ağlamıştır arkamdan. Lacivert şişko koltuklar bile bıkmıştı da aralarında konuşurlardı. ‘Bir kedi alsalardı daha iyiydi, yüzüm gözüm paralandı.’ ‘Beni kibritle yaktı görmedin mi?’ dedi sarı sehpa. Perdeler nedense makasla kesip yaptığım püsküllerden bir şikâyet bir şikâyet… Duydum.

Peki madem. Gittim ben de o zaman.

Götür Bunu Selami,  neden bana sarılmadı da… İtfaiye kamyonumdan ayrıldım işte.

Sonra başka türlü biri oldum ben. Pencereleri dışarıdan görüyordum da ondan. Gündüz tül olur-makasla kesilmemiş ama- açılmış kolları analara benzer. Gece ışıklı olurlar, sızan ışıklısı da olur. İstedikleri kadar sımsıkı kapansınlar. ‘Bana kilit dayanmaz oğlum pencere açmak bebek işi. Bak bakalım kırmızı oyuncak itfaiye kamyonu var mı bu evde?’ ‘Ne işin var oyuncakla lan keriz, bak şu pantolonla kazak tam bana göre sen de alsana.’ ‘Yok lan dün akşamki evden aldım ben. Amma zengin kokuyordu o ev di’mi?’ ‘Esas sen buraya bak, vay anam vay! Para nasıl kokuyor baaak. Zengin olduk lan. Bizim hakkımız var bu paralarda. Biz tüyü bitmemiş yetimleriz de’mi?’ ‘Aynen, başka türlüyüz biz. Onlar bizim için konuşurlar da konuşurlar, sonra paralar indira gandi cebe…’ ‘Pişmiş tavuk bulmuş sokak kedisi gibi olmadık mı ama?’ ‘He ne demezsin. Biz de sokak kedisi olduğumuza göre, bulduk mu yeriz…’ ‘Sokak kedilerinin ömrü üç yılmış, illa ölürlermiş. Cüncük öyle dedi geçende. Madem hakkımızı başkası alıyor, biz de başkalarından alalım, e çok yaşamaz mıyız peki?’ ‘ Salak mısın oğlum, on yaşında oldum bak, başka türlüyüm ben. Niye öleyim?’

“Sonrasını da görürdü ya, yeni aldığı tabancasını denemek istemeyeydi iyiydi o adam.”

“Sen gördün mü, tanır mısın vuranı?”

“Yok. Hiç görmedim. Biz buralardan değiliz ki.”

“Ya bu paralar ne?”

“O adam verdi. Yani havaya attı, biz yakalamaya çalışırken ateş etmeye başladı. Ben kaçalım dedim ama… Duman oldu çocuk yaa..”

“Paraları havaya saçıp üstünüze ateş mi? Haydaaa… Kimi kimsesi var mıydı bunun?”

“Yok. Biz sokakta yaşıyoruz. Duman caddesinde takılırız ekseri.”

“Kimliği de mi yok ne, hiç kaydı geçmiyor bunun… Kadavra…”

“Memur abi, herif sırıtıyordu çok gücüme gitti. Yok oldu birden de sırıtması karanlıkta duruyor gibime geldi. Şey, kadavra ne demek?”

“Boş ver sen, hadi yaylan. Hadi çömez yaz sen de, erkek on, on iki yaşlarında, beyaz tenli hiçbir resmi kaydına rastlanamayan 128 dosya numarasıyla…”

Diye karar verdiler memurlar ve asla bir kırmızı itfaiye kamyonum olamayacağını anladım.

128 numara on beş günlük yasal süreci doldurup savcılık onayıyla adli tıp incelemesi tamamlandıktan sonra tıp eğitim için …. Tıp Fakültesi Anatomi Ana Bilim dalına tahsis edildi. Orası soğuktu. 128 numara altı aydır soğukta. 128 numaranın şah damarından vücuduna formaldehit, alkol, gliserin, su pompalandı. Gözleri kapalı,  parmakları yüzgeç gibi açık. Bu lâfları da 128 numara etmedi zaten. Bu laflar onun yüzünü görünce kesinlikle tanıdığını söyleyip duran o tıp öğrencisine ait. İlk kadavra dersiydi. Sonra bunları yazdı. Hocası da onu kadavrayla duygusal ilişki kurduğu için uyardı ve anatomi laboratuvarındaki yazıyı gösterdi: Burada ölüler, dirileri eğitir.

Daha fazla Panzehir Öykü okumak için buraya tıklayınız.

Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.