SESSİZLİK KULELERİ / Binnaz Deniz Yıldız

Kalbim, ruhumun tapınağı: Golgotha

Uzuvlarım

Bir gece yarısı, sattım vahşi dilenciye ruhumun yaralarını

(Şişe içinde ağır koku-plastik parçaları ve cinnetten ay)

Kabuk parçalarım… Kanlı katillerin eldiveninde leke

Kurtlanmış kalbimde büyüttüm hayvan postundan çocuklarımı

O adam… Bıçak saplarında kolera taşıyan, unuttuğu dua kitabıyım masa başında cenneti boğan

Geceleri bir tren geçer içimin iki yakasından. Korkularım, kimlik bulur kendine. Ve çıkıp sokaklarda gölge gibi oyar köprü altlarında son nefesini verenlerini

SAKLAN… IŞIĞI YAKMADI ANNEN BU AKŞAM. KOLTUĞUNUN ALTNDA OYUNCAK PİYANO, HAYKIRDIN TANRIYA!

Uyandığımda ıslak altımdan akar ÇIPLAK KADINLIĞIM. Gövdem, kimsesizler için yaratılmıştır.

Kuşlar vurulur akşamları, sessizlik kulelerinde. Ve yalnız duyarım akışını kanımın. Kapılar kapanır

Örtülür gözlerim PAN’IN LABİRENTİ’nde. Düşten yaratığım sarılır boynuma

Her şey deli bir kesik gibi karışır atışına nabzımın. Karanlık, karanlık…

Kuşlar vurulur akşamları kulelerinde sessizliğin

Ve yalnız duyarım akışını kanımın

Kapılar kapanır…

Diğer Panzehir şiirlere  buradan ulaşabilirsiniz.

Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.