ON ALTIDA KALAN ÇOCUK / Evrim A.

Vazgeçen bütün çocuklara…

Beni balkondan aşağıya sallandırıp

Ayaklarımdan gökyüzüne asın.

Gündüz geceye uzandığında

Ağzımda çatlamış, kemik beyazı

Benden yaşlı bir yıldız

Karanlıkta en tepeye tırmanacağım.

Beni balkondan aşağı sallandırıp

Ayaklarımdan gökyüzüne astığınızda

Karşı yakada yan yana dizilmiş apartmanlar

Dansa kalkacak rengarenk.

Camlarında perdelerini çekmiş insanlar,

Ben yazılmamış bir öykünün son satırı,

Yönünü kaybetmiş bir yarasa

Evinizin duvarlarına çarpacağım.

Ben balkonda baş aşağı

Ayaklarım gökyüzüne asılı

Sarkaç gibi bir o yana bir bu yana

Savrulurken canım,

Zaman; son kez on altıyı vurduğunda

Bulutların tutacağını bilerek

Boşluğa bırakacağım kendimi,

Yenilmiş yüreğim alev alacak.

Çözülecek buzdan gözlerim

İlk defa, ağlayacağım.

Daha fazla Panzehir Şiire buradan ulaşabilirsiniz.

Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.