MUAZZAM HİÇLİK
Kaostan doğdum.
Kendimi bildim bileli, kulakları sağır eden bir vızıltıyla aynı yöne dönmekteyim.
Başkalarının tarihine sıkışıp kalmışlık hissiyle uyandığım sabahlara sövmekte, yerinde olmayan güneşe hayıflanıp durmaktayım. Ne zaman baksam Aither’in gökyüzünden gri yüzü benimkinden de asık.
Zamanın bir ucunu tutup silkeliyorum. Kırıntılardan payıma felaket tellallığı düşüyor. Felaket bir zamanın içinde birer birer sönen ışıklar için yastayım.
Yerim, yurdum sanki benim değil.
Pılımı pırtımı topladım; birkaç taş, biraz toprak, sudan sebepler, puslu hava, bir tutam delilik. Başkasında olmayan hiçbir şeye sahip değilim.
Beş benzemez meğerse pek benzermiş. Buradan hareketle, gidilecek yerler listemi satır satır silmeliyim. Daha dün gece, her yerin aynı oluşunu keşfederek tarihe geçtim.
Bir ihtimal, hiç görülmemiş bir ülkede, hiç yaşanmamış bir anda benliğimin büyüklenmesine katlanabilirim.
Görüyorsunuz ya, kaos paçamdan tutmuş, muazzam hiçliğiyle peşimi bırakmıyor. Capcanlı kâinat parçaları etime batıyor. Varlığımın yegâne ispatı, kendini sonsuz kere var etme maharetine sahip acıdan başka bir şey değil.
Hep aynı yere varan ilerleyişimin gülünç çaresizliğine içeriden bakmaktayım.
Her halimle insanım.
Bas bas bağırıyor hayat. Tarih beni içine alıyor.
Kulaklarımı tıkayıp, kavrayan yaratıklar olduğumuza dair öne sürülen bir iddiaya hayretle karşılık veriyorum. Gözünden kan damlayan kavrayışlar görüyorum; nicedir suskun karanlık fikirlerin dilinin sürçmesi gibi, hayli zamandır renk vermeyen renksevmezlerin ürküten cesareti gibi.
Sen gibi, ben gibi…
Barikatlar kurulu bir kavşaktayım.
Boşluğun içinde var olmanın paradoksuna takılıyor ayağım. Eylemsizlik ilkesinin keyfini bekleyecek değilim. Kaçıp kurtulması imkânsız, yıkıcı bir döngüyü sarsıp titretiyorum.
Çarklar dönüyor.
Maviye boyadığım gözlerim kendini arıyor.
Bütün soruşturmaları boşa çıkaracak cevaplar beliriyor ufukta. Akıl almaz olaylar silsilesi gökten zembille iniveriyor. Herkesin suçunun cezasını herkes çekene, ilk taşı atanı bulana kadar durmayacaklar.
Dünyanın etrafına, bizi de içeride bırakacak sarı bir şerit çekmeye karar veriyoruz; birkaç dost, ben, bir dut ağacı ve bir kedi. Birkaç dost ve ben suçlarımızı peşinen kabul etmekteyiz. Yapmadıklarımız yaptıklarımızdan çok olduğundan, suç mahallinin en azılı zanlılarıyız.
Her halimizle insanız işte.
Yekpare bir camı elbirliğiyle buğulayıp, eylemsizliğimizi tasvir eden resimler çiziyoruz. Başlangıç, başlangıçtır. Bu ilk kolektif çabamızda ben karakalemi tercih ediyorum. Karşımızdaki manzara hiç olmadığı kadar talepkâr.
Alevler yükseliyor.
Kozmosun işe yaramaz küçük canileri kudretli son damarı kesiyor.
Aynı esnada, ideal yaşantısına eriştiğini düşünen birileri, içinden geçtiğimiz çağın kendine ait olduğu inancının kibriyle vicdan pazarlıyor. Kapıların kimlere açılacağına, kimlerin dışarıda kalacağına dair kararlar bir çırpıda veriliyor.
Bir çırpıda bir gözyaşı damlası yere düşüyor. Hep beraber karşısına geçip ağlayacağımız bir veriye dönüşeceğini bilmeden sakince süzülüyor.
Gözlerimi maviye boyuyorum. Siyahlığı görülmüyor.
Bir kapı açılıyor.
Mükemmel kavramlar bulmaya adanmış beyinlerle kesişiyor yolum. Mükemmele ulaşmış bir kavramın neleri örtbas edebileceğini bile bile onu kabule hazırlanıyorum. Hayallerimden düşenleri arkamda bırakıyorum.
Düşerken çıkardıkları gürültüyle yer yerinden oynuyor.
Eksilmek hoşuma gitmiyor. Yüklerimi de hayallerimi de kusurlarıyla ve oldukları gibi yanımda istiyorum. Nefesim kesiliyor. Kürek kemiklerim derimi zorluyor. Tırnaklarımdan fışkıran çağlayanları durduramıyorum.
Öfkelenmek…
Aklımın başına gelmesi için ihtiyaç duyduğum hisse sıkı sıkı tutunuyorum. Güçlenmesi, esip gürlemesi için birinin karşıma dikilip mesele senin bildiğin gibi değil demesini istiyorum. Başka birinin de yolumu kesmesini.
Kaostan doğdum.
Hiç tanımadığım birinin zihninde bilmediklerimden sorumluyum.
Sen gibi, ben gibi.
Daha fazla deneme yazıları okumak için buraya tıklayınız.
Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.
