BİLMİYORUM Kİ!

                                                                                                                                                                      Pelin’e

Nefesin; kırbaçmışçasına döven ciğerlerini

Sökülürcesine ağzından

Beyaz köpüklenmiş dudaklarından

Sızıyor yere.

Söze gelmeyen son cümle

Boğazının daralan karanlığından geçip

Devriliyor içine.

 

Yapayalnız kalan gecenin tam ortasında

Rüyamız bölünüyor ortadan 

Donuyor görüntün; 

Üstünde sarı pelin çiçeklerinden bir elbise

Bedeninden doğrulup karanlıkta

Bakıyorsun aşağıya ve soruyorsun. 

Hangimiz öldük

Bilmiyorum ki, dostum

İnan bilmiyorum!

 

Evrim A.

 

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.