OYUN BİTTİ
Mümtaz öldü!
İyi ki…
Taziye evi denen ağır sahtekârlık müzesinde, herkes mumya gibi dizilmişti. Mümtaz’ın ne kadar beyefendi, ne kadar örnek aile babası olduğuna dair fısıltılar havada uçuşuyordu. Ağır ter, ucuz kolonya ve bayat gül suyu kokusu geniz yakıyordu. Nesrin tabağındaki kavrulmuş helvayla, kadavra deşer gibi oynuyordu. Çatalın porselene her vuruşunda çıkan çatlak ses, kafasının içinde, yirmi yılın sabrının çatladığı yerde yankılanıyordu.
Yirmi yıl! Dile kolay.
Şuna bak, Mümtaz’ın iş arkadaşı Cevdet. Nasıl da sahte bir hıçkırıkla siliyor gözlerini. Mümtaz’la birlikte Alsancak’ın arka sokaklarında ne haltlar karıştırdıklarını bilmediğimi sanıyor. Hepsi suç ortağı. Bu oda, bu kalabalık… Mümtaz’ın yalanlarını örtmek için dikilmiş koca bir kefen.
Ve Belgin. Karşısında oturmuş, en sadık dost maskesinden sızan vıcık vıcık bir kederle süzüyordu odayı. Nesrin’in gözleri, Belgin’in ellerine çivilendi. Pembe ojeler… Mümtaz’ın “Kadın dediğin bakımlı olur” derken kastettiği bu muydu? Nesrin kendi ellerine baktı. Yemek yapmaktan, lavabo ovmaktan yorulmuş, damarlı, ojesiz ellerine. Kocasının tasarruf ve mahremiyet takıntısı yüzünden, eve yardımcı almadığı yılların yükü binmişti omuzlarına.
Nesrin’in zihni plak gibi geri sardı. Birkaç yıl önce, ceketine sinen yabancı kokularla eve geç gelmişti Mümtaz. “İş yemeği Nesrin, çok yorgunum” demişti. Saf saf nane çayı demlemişti ona. Ertesi gün Belgin kahveye uğramış, “Mümtaz çok çalışıyor Nesrin,
kıymetini bil” demişti.
Bir ara Belgin yaklaşıp Nesrin’in elini tutmak istedi, yılandan kaçar gibi çekti elini, gülümsedi Nesrin. İnsanın etini kemiğinden ayırırcasına. “Yorulmuşsun canım” dedi Belgin. Sesi sinsi bir şefkatle kaplıydı.
“Mümtaz gibi bir adamın ardından dik durmak zor.”
“Dik durmak mı Belgin? Mümtaz’ın çalışma masasını temizlerken bir anahtar buldum, tuhaf bir anahtar. Alsancak’ın arka sokaklarındaki eski evlerin anahtarlarına benziyor. Hani insanın karısından kaçıp, nefes almak için tuttuğu, içine başka bir hayat sığdırdığı o gizli inlerin anahtarlarına…”
Belgin’in yüzündeki maske bir an çatladı, yerini çiğ bir dehşete bıraktı. Gözlerini kaçırdı, elindeki tespihi çekiştirdi.
“Mümtaz’ın eski iş yerinden kalmıştır” diye geveledi. Nesrin devam etti. Sesini alçalttı. “Sonra masadaki kilitli çekmecede bir kutu buldum. Ne vardı içinde biliyor musun? Millete yargı dağıtan Ağır Ceza Hâkimi Mümtaz’ın, her hafta sonu toplantım var, diyerek gittiği saatlerin hesabı. Bakışlarınızın birbirine dolandığı, bir kareye sığmış tanıklığınız. Sahi Belgin, pembe ojelerini Mümtaz mı seçti? Yoksa birlikte mi karar verdiniz?”
Oda bir anda boşaldı, zaman durdu. Sadece iki kadın ve Mümtaz’ın o boş, o kibirli koltuğu vardı. Nesrin ayağa kalktı, gölgesi duvarı yırtarak büyüdü. “İğrenç sığınağınızı biliyorum Belgin! Anahtarın hangi kapıyı açtığını, çekmecenin hangi yalanları sakladığını, soframa oturup, oyunu en önden izlediğini… Hepsini. Şimdi sahte kederini de yanına al ve defol buradan!”
Tek bir kelime edemedi Belgin. Odanın ağır havasından süzülerek kaçarken ardında utanç bıraktı. Nesrin kapıyı öfkeyle çarptı. Aynada kendisine baktı, saçları dağılmıştı. Bakışları ilk kez kendine aitti. O an ne Mümtaz’ın karısı ne de çocukların annesiydi. Tüm sorumluluklarını evde asılı bırakıp dışarı çıktı. Nemli karanlıkta yürüdü. Cebindeki anahtarı mazgalın paslı ağzına bıraktı. Mümtaz’ın beyefendi maskesi yere çakıldı. Yolun sonundaki dükkâna girip raftaki en kırmızı ojeyi seçti.
Daha fazla Panzehir Öykü okumak için buraya tıklayınız.
Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.
