EVVEL ZAMAN/ İBRAHİM KILIÇ

 

Kapanan kapının ardından

sızan sarı ışığın

yüzümde açtığı yara kadar derindir

kapının arkasına geçemeyecek olmam,

Perçemindeki hüznü kulağının ardına atamayacaksam

kahrolsun artık parmaklarım

Bakıp da gözlerimin içine

desin gözbebeklerin,

iki kişilik bu hüzün seni yakar belki

ya ben Anka mıyım ki

Doğmuyor artık külünden

yarına gebe hüzünler…

 

Belki de kalbimdeki yosun

burnumdaki küf kokusu

çürümüş et tadı

ağzımdaki derin bir ağu

gözlerimdeki evvel zaman içinde

bir fotoğrafa takılı ellerim

pantolon cebi mi kalbim mi bilemez

hâlâ nereye gideceğini

tüm kuşlarını uçurdum göğüs kafesimin

şimdi kanat çırpıp takla atıyorlar

sağır kulağım benim sen de duyma…

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir