KISA BİR ÖYKÜ / Nimet Şengül

Beş yıldır en kıymetlisine yuva olan bu kadim kentle göbek bağını kesmek için son kez gelmişti.

Okulun girişinde yeni hayatının ilk gününde, hayatı hafifleten özgürlük duygusu yüzüne yansıyan oğluna baktı. Sevinçli bir ritimle, onu çevreleyen arkadaşlarına bir şeyler anlatıyordu. Onu böyle görmek daha önce alışık olmadığı bir güven ve güç hissi verdi kadına. Gözlerini kırpıştırarak uzun zamandır orada bekleyen yaşların akmasını engelledi. Bugüne hiçbir şeyin gölge düşürmesini istemiyordu. Ne de olsa oğlunun kahramanıydı ve kahramanlar ağlamazdı.

Kafasını çevirince bir kenarda duran, tuzunun kuru olduğu yaşa gelmiş olan kocasına gördü. Yine elleri arkasında hayatlarının kıyısında durmuş onları izliyordu. Kendisine bakıldığını fark edince usulca karısının yanına yaklaştı.

“Nasıl da büyüdü, hiç anlamadık yaa” diyen adama, kirpiklerinin ucunda bekleyen bir damla yaş eşliğinde,

“Ben anladım” dedi.

Diğer Panzehir Dosya yazılarını okumak için buraya tıklayınız.

Sayfanın altındaki sosyal medya butonlarını kullanarak yazıyı sevdiklerinizle paylaşabilir, yorumlarınızla bize ulaşabilirsiniz.