Aşk taammüden tesadüftür!

 

Bir Sabah, altıda telefon uzun uzun çaldı. Uyanamadım.

Altı otuz dokuzda, bir daha.

Açtım! Genç bir kadın sesi: Orkun, emaneti getir!

Kafamı toplayamadım. Sanki Lusid bir rüyadayım.

 

Ben de değil, hem ben Orkun da değilim.

Uyku sersemi; telefonu kapattım, baktım iki numara farklı.

Bir de mesaj gelmiş; birinci numaradan: Orkun, emaneti getir!

Uykum kaçtı; kalktım oturdum. Hava karanlık, bir kahve yaptım.

Bu kadın kimdi, emaneti neydi?

Merak işte! Birinci numarayı çevirdim:

 

Merhaba! Bu sabah altıda aramıştınız.

Merakta kaldım. Zor durumda mısınız, diye soracaktım?

Önce sessizlik, sonra çapkın bir gülücük.

Ve işte; her şey böyle başladı…

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.